...จิตใจแห่งศรัทธา...
...จิตแห่งความกล้า...
...ใจแห่งรัก...
...เกลียวคลื่นสมุทรถาโถมเข้าหาดทราย...
...ท้องฟ้าราตรีสนิทลง...
...เรือไม้ลำใหญ่ฝ่าขอบฝั่งออกสู่ทวีปใหม่...
...ถูกเฝ้ามองจากยอดเขาโดยสุนัขขนดำขลับ...
........
....
..
.
.
...เพียงความรู้สึกที่ถูกทอดทิ้ง...
...เพียงจิตใจที่ไร้แหล่งยึดเหนี่ยว...
...เพียงคำหวานที่หลอกล่อให้ตายใจ...
...เพียงความเศร้าที่เก็บไว้...
...จากนี้...ไม่มีแล้วซึ่งความไว้ใจ...
...ไม่มีแล้วซึ่งความรู้สึก...
...ไม่มี ความรัก..ไม่มี...
...หันกลับสู่แผ่นดินที่เหี่ยวเฉา...
...คืนกลับสู่ดินแดนร้าง...
...ท้องฟ้ามืดสนิทเหลือเพียงแสงจันทร์...
...หมอกทึบหนาปกคลุมทัศนียภาพรอบด้าน...
...หนองน้ำที่สงบจนน่ากลัว...
...ทิ้งทะเลและชายฝั่งแห่งการลาไว้เบื้องหลัง...
...บางที...
...การกลับมาใช้ชีวิตตัวคนเดียวอย่างเดิมคงจะดีกว่า...
...ถ้า...
...ไม่มี หมูป่า หมีขาว และกระต่ายอยู่ด้วยล่ะก็.... ...
...คำตอบที่ได้รับ...
...หมูป่าอยากเป็น"เพื่อน"...
...หมีขาวตามหมูป่ามา...
...กระต่าย....อยากเล่นด้วย...
...อย่างไรก็ไม่สนใจอยู่แล้ว...
...ก็ตามใจ...
......
...
..
.
...นานวัน...
...กับหมูป่าผิดใจบ้าง แต่คงคบกันได้...
...หมีขาวเอาแต่ใจนิดหน่อย แต่ไม่เลวร้าย...
...กระต่ายพยายามเล่นด้วย...หรือพยายามทำให้เป็นของเล่น..ล่ะมั้ง...
...เจ้าหมายังคงปิดใจ...
...ในตอนนี้คิดว่าคงไม่มีวันเปิดออกอีกครั้ง...
...หมู่ป่ายังคงเอาใจสิ่งที่มันเรียกว่า"พวกพ้อง"...
...ไม่รู้ว่าแสร้งทำหรือไม่...
...หมีขาว...ก็ยังคงเอาแต่ใจ...
...กระต่ายที่ไม่ชอบชมจันทร์...
...กลับชอบให้เหล่าดวงดาวชื่นชม...
...เหล่าดาราเคลื่อนคล้อยลงมา...หากระต่าย...
...ทุกข์ใจ...
...ปวดใจ...
...ทรมานใจ...
...เสียใจ...
...สิ่งเหล่านี้...
...เกิดขึ้นเมื่อไหร่...
...ไม่รู้...
...รู้เพียง...
...ความรู้สึกที่ชาด้านค่อยๆกลับมา...
...มีจิตใจอีกครั้ง...
...ทว่าด้านดีมิได้กลับคืน...
...คงจะดีซะกว่าที่ไม่รู้จัก"ใคร"...
...คงจะดีซะกว่าที่ไม่ใกล้"ใคร"...
...คงจะดีซะกว่าที่ไม่ได้พบ"ใคร"...
...มันคงจะดีซะกว่าถ้าได้อยู่"คนเดียว"...
...มันคงจะสบายกว่านี้ถ้าไม่เจอกัน...
...มันคงจะไม่ต้องมีความรู้สึกแย่ๆ...
...มันคงจะเรียบง่ายผ่านไปเหมือนทุกวัน...
...ทุกวัน...
...และตลอดไป...
...ไม่ได้จบแค่นี้...
...อาจลืมเล่าไปบ้าง...
...แต่มีวันหนึ่ง...
...เจ้าหมาออกหาอาหาร...
...ได้พบ..พิราบสาว...
...อีกหนึ่งชีวิตที่ยังอยู่บนแผ่นดินนี้...
...ได้ชวนคุย ชวนเล่น...
...เนื่องคนแปลกหน้า ไม่ใช่คนที่ทำให้เจ็บ...
...จึงคุยด้วย เล่นด้วย...
...พวกเขามีความสุขกันมาก...
...แต่ในวันนั้น...
...พิราบก็ต้องจากเขาไปในเกาะไกลแสนไกล...
...คงยากจะได้พบกันอีก...
..."มีความสุขมาก"...
..."ลาก่อน"...
...พรรคพวกที่เหลือบนที่แหง่นี้...
...คงไม่จริงใจซักตัว...
...จึงได้แต่คบไป...
...เพียงผิวเผิน...
...ไม่จริงจัง...
...เช่นที่พวกเขาทำกับเจ้าหมา...
...เช่นกัน...
...อย่างเดียวกัน...
...ไม่ได้รู้สึกดีๆจริงๆ...
...ก็ไม่จำเป็นต้องรู้สึกดีตอบกลับไป...
...ชีวิตในแวดล้อมนี้...
...จะเป็นอย่างไรต่อไป...
...คงต้องรอดูไปอีก...
...ซักพัก...
......
....
.
...แม้สิ่งที่เฝ้ารอจะเป็นวามโศกเศร้าก็ตาม...
...แม้สิ่งที่เฝ้ารอจะเป็นความเสียใจก็ตาม...
...แม้สิ่งที่เฝ้ารอจะเป็นความเจ็บปวดก็ตาม...
...แม้สิ่งที่เฝ้ารอจะเป็นความผิดหวังก็ตาม...
...แม้เบื้องหน้าจะทรมานเพียงใดก็ตาม...
...คงไม่มีอะไรสั่นคลอนจิตใจที่รับเรื่องร้ายๆมามากได้อีกแล้ว...
..............
.......
....
...
...
..
.
...แม้ว่าเจ้าหมาอาจเป็นฝ่ายจากไปก็ตาม...
...แม้ฝ่ายไปคือเขาเอง...
...อาจเป็นความตายที่มาพรากเขาไปจากแผ่นดินนี้...
...ก็คงจะไม่มีค่าอะไร...
...ไม่มีค่าอะไรจริงๆ...
....
..
.
.
ถึงบางคนจะอ่านไม่รู้เรื่อง
อาจจะใช้คำแปลกๆ ไม่เข้ากัน
แต่ไม่ได้เขียนผิดหรอกนะ
วันนี้...
ผมต้องการให้มันออกมาแบบนี้เอง
