...รุ่งเช้าที่มืดครึ้ม...
...คล้ายบรรยากาศอรุณแห่งหน้าหนาว...
...สุนัขขนดำสนิทใบหูแหลมยาวรู้สึกตัวท่ามกลางความหนาวเหน็บ...
...มันพยายามเค้นเรี่ยวแรงออกจากขาผอมๆของตน เพื่อยันตัวเองขึ้น...
...แม้ตื่นจากการหลับไหลอันยาวนาน แต่ทัศนียภาพรอบด้านไม่ทำให้ดวงตาเล็กเรียวของมันพร่าสักนิด...
...เพราะรอบด้านมีเพียงความมืดมิดเท่านั้น...
...มันหาเศษอาหารจากข้างหิมะที่ปกคลุมกองฟาง...
...อาหารที่มีเพียงนิดไม่สามารถบรรเทาความหิวโหยนั้นได้...
......
...
.
...ดินแดนที่มันจากมา...
...สายลมที่หมุนวนตลอด...
...สายน้ำที่ไหลเชี่ยว...
...ท้องฟ้าสีอิฐไหม้ไม่ว่าเวลาใด...
...พื้นดินสั่นสะเทือนชวนคลื่นไส้...
...บริเวณรอบข้างซีดขาวไร้สีสัน...
...ภูผาคุกรุ่นอบอ้าว...
......
....
...
..
.
...ในอดีตนั้นเคยมีสหายศึกมากมาย...
...สหายที่มอบความสำราญให้...แต่ก็ไม่สามารถเติมเต็มบางสิ่งที่ขาดไปได้...
...แมวน้ำที่จากไป...
...แล้วอดีตก็ย่อมถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง...
...บัดนี้เขาไม่มีใครอีกแล้ว...
..
...
..
.
...หนึ่งหมูป่า...หนึ่งหมีขาว...
...ผู้หยิบยื่นอาหารบางส่วนให้...
...แน่นอน...
...ผู้ที่เคยถูกทรยศหักหลังย่อมไม่ไว้ใจใครอีก...
...แต่การกระทำที่ราวกับว่าออกมาจากใจจริงของทั้งสอง...
...ทำให้เขาใจอ่อน...
.....
..
...หนึ่งแฮมสเตอร์เผือกที่เข้ากับหมู่ป่าได้ดี...
...หนึ่งปลาทองเกลอแฮมสเตอร์ ผู้เงียบเหงา...
..."เขา" ค่อยๆฟื้นตัวมาสู่แสง...
...เริ่มต้นชีวิตใหม่...
...สายลมที่เย็นสบาย...
...ท้องทะเลเข้าสู่นิทรา...
...ท้องฟ้าคราม...
...พื้นหญ้านุ่มๆ...
...ทัศนียภาพราวทุ่งกว้าง...
...ภูเขาหลับสนิทที่มีหิมะปกคลุมตลอดทั้งปี...
...ยามเช้า...
...หนึ่งกระรอก...
...หนึ่งบีเวอร์...
...ผู้ทำทีตีสนิท...
...พยายามทำให้หมาตาขวางที่มันเห็นรื่นเริง...
...ยามบ่าย...
...หนึ่งพิราบขาว...
...หนึ่งฮูกจิ๋วสีแป้ง...
...ผู้ให้เกียรติเขา...
...สุภาพต่อกัน...
...ยามตะวันลับ...
...หนึ่งกระต่าย...ผู้รักสนุก...
...พยายามตีซี๊ทุกคน...
...เหตุผลทั้งหลายที่ทำยากคาดเดา...
...ยามวิกาล...
...หนึ่งหมาไน...
...พาเม้าท์จนลืมโลก...
...แต่แล้ว...
...มรสุมใหญ่ก็มา...
......
..
...Second Impact...
...มันเกิดขึ้นอีกแล้ว...
...สิ่งที่ทำให้หมาสีนิลต้องทิ้งอดีตของตน...
...มันเริ่มจากหมูป่าที่มันไว้ใจ...
...ทุกตัวเริ่มสร้างเรือไม้เพื่อหลบหนี...
...ไม่มีที่ให้สุนัขหนุ่มอีกแล้ว...
...ขืนขึ้นไปเรือคงพัง...
...และเสบียงคงไม่พอ...
...แต่แท้จริงเพราะทุกตัวแค่อยากเล่นด้วย แต่ไม่ได้แคร์เจ้าหมาซักนิด...
...เรือแล่นออกไปแล้ว...
...และบัดนี้...
...สายลมที่เริ่มอ่อนโยนกลับรุนแรงดั่งพายุทะเลทราย...
...คลื่นยักษ์แห่งสมุทรตื่นจากการหลับไหล...
...พื้นดินเคลื่อนไหวไม่สามารถทรงตัวได้...
...ท้องฟ้าเข้มยิ่งกว่าสีดำ...
...ทรณีเบื้องล่างแดงฉาน...
...บรรพตปะทุระเบิดเปรี้ยง... หินหลอมเผาไหม้ละลายทุกสรรพสิ่ง...
...หายนะก่อตัวขึ้นแล้ว...
...เส้นทางของสุนัข...ผมก็ยังไม่รู้...
...มันยังคงดำเนินต่อไปจวบจนซักวันหนึ่ง...
........
...
.....
..
.
อารมณ์มันให้อ่ะ ถ้าเครียดๆ ก็ไปปีนที มิ ริรันแถวบ้านเล่นจิ เผื่อจะสบายใจขึ้น
สู้ต่อปาย...เอิ้กๆๆๆ
)
เขียนเยอะๆหน่อยนะพวก
